تموم خاطراتت یادم میاد

یاد اون روز که دلت میگفت منو میخواد

اگه تو نمونی پیشم دیونه میشم

آخه من چی کار کنم تو بمونی پیشم

فکر تو یه لحظه از سرم نمیره

من میگم میمونی اما دل میگه میره

نزار تا قصه مون این جوری تموم بشه

میدونم تو میری مهرم حروم میشه

بگو حرفت چیه ؛ آخه دردت چیه

تازه اول راهیم ، خداحافظی چیه

می دونستم میری و تنهام میزاری

تو که از حال دلم خبر نداری

می دونستم آخرش این جوری میشه

یکی مون تنها میمونه واسه همیشه

نمی دانم چرا دیگر با امدنت صدای پایت برایم هیجان اور نیست

چرا دیگر دیدن چشمانت برایم یک رویا نیست

چرا دیگر بودن و نبودنت برای من مهم نیست

نمی دانم چه شد بر من ؟

دلم می خواهد ...

دلم می خواهد که باور کنم که زندگی زیباست

دلم می خواهد باور کنم که بهار نمی میرد در بطن زمان

دلم می خواهد بهترین ملودی را برای زندگی بسازم

دلم می خواهد با امید بمیرم

دلم می خواهد

و دیگر هیچ ...

   از این عشق به هر عشق جهان می خندم

                                 هر که ارد سخن عشق به ان می خندم                  

  روزی از عشق دلم سوخت که خاکستر شد

             بعد از این سوز به هر سوز جهان می خندم                                     

وقتی دل آسمون میگیره ، هنگامی که ابرها کبود رنگ می شوند ،

دل ابرها پر از باریدن میشه ...

ابرها شروع می کنن به بارش و ریختن قطره های پاک بر زمین

اون لحظه است که منم می گریم و آرزو می کنم در این هوای پر از احساس کنارم باشی صدات و بشنوم ، چشمانم نگاهت رو  ببینه ، دستانم دست های مهربانت رو بگیره ...

باشی تا با هم نظاره گر ریزش بارون از عرش خدا به فرش خدا باشیم

پیشم باشی تا از غرش آسمون نترسم  ، باشی تا من با دل پر از کینه آسمون تنها نباشم ...!!! دل مهربون و همیشه  پاک تو کنارم باشه ...

می خوام اون لحظه باشی تا از احساسم زیر بارون برات بگم ... بگم بارون و هوای ابری و با همه زیباییش با تو دوست دارم

آه ... چقدر این آرزوی محال با تو بودن توی سینه ام سنگینی میکنه ...

 کاش می شد سینه ام را از هم بشکافم و نامت را ، از روی  قلبم  پاک کنم  ولی افسوس ... قلب من بی نام و یا تو دلیلی برای تپیدن ندارد ! بی تو این قلب من در سینه ام خواهد مرد ...

این هوای بارانی و ابرهای پرپر شده و زیبا ، با بغضی که از نبودن تو در دل دارم تبدیل شده  به یک هوای پر از دلتنگی برای تو ... تویی که برایم عزیزترینی

ازآنروزی که پابه عرصه جهان گذاشتم هرروز با لطف آنکه مرابه این کره خاکی آورد چشم بازکردم وهرشب تاریکی ها رابا امیده یه روز روشنتر سپری کردم.در این گذر روز و شب یک یک روزدرآسمان آبی قلبم تابش گرمای خورشید عشق را احساس کردم اماهمه چیز تمام شد.شاید برای همیشه.هنوزباور ندارم هنوز هیچ چیز را باور ندارم.شاید دیگر هیچگاه صدای قدمهایت را نشنوم.شاید دیگر هیچگاه نتوانم خبر رسان قاصدکهایت باشم.در حالی که برایت آخرین کلمات را خبر ازحال کنونی ام میدهد.به رشته تحریر درمی آورم فرسنگها از تو دور هستم.روزی را که با من وداع کردی به خاطر بسپار.روزی که رفته ای برای همیشه فراموشم کنی هیچگاه ازیاد نبر.                                                                          

خواستم باتوباشم نخواستی خواستم مونس یارت باشم نخواستی.خواستم در زندگی هم قدمت باشم نخواستی.خواستم برای همیشه در کنارت بمانم نخواستی.خواستم هم نفس روزهای تنهاییت باشم نخواستی.خواستم پذیرای نگاه مهربانت باشم نخواستی.خواستم قلبم رابه یادگار تقدیمت کنم باز نخواستی.نخواستی هیچکدام را نخواستی.آرزوداشتم به تمام آرزوهایم دست پیدا کنم.افسوس که فاصله بین شادی وغم به اندازه یک قدم است.افسوس وصد افسوس.دلم میخواد از دیار کهنه غم کوچ کنم وعشقت را در نهان خانه دل جاویدان نگه دارم. 

سلام بردوستان  عزیز

این وبلاگو تقدیم میکنم به هر چی عاشقه دل باخته است